Nowe zasady składania wybranych PIT-ów

Usługa wstępnie wypełnionych zeznań podatkowych, poprawa skuteczności wypełniania zeznań podatkowych oraz usprawnienie automatycznej wymiany informacji podatkowych to najważniejsze elementy budowy e-administracji podatkowej. Kolejnym krokiem do wprowadzenia tych zmian jest ustawa z dnia 26 września 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1563), która wchodzi w życie 1 stycznia 2015 r. i ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2014 r. Zmiany w regulacjach prawnych określają nowe zasady składania urzędom skarbowym wybranych PIT-ów. Zgodnie ze zmianami obowiązującymi od 1 stycznia 2015 r., jeżeli na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych informacje PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1 lub roczne obliczenie podatku PIT-40 są sporządzane za dany rok za więcej niż 5 podatników, lub są składane przez biuro rachunkowe, ww. informacje, roczne obliczenie podatku oraz deklaracje PIT-4R oraz PIT-8AR należy przesyłać urzędowi skarbowemu jedynie drogą komunikacji elektronicznej (zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej). W formie dokumentu elektronicznego należy również przekazywać IFT-3. Natomiast, jeżeli na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych informacje PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1 lub roczne obliczenie podatku PIT-40 jest sporządzane za mniej i równość niż 5 podatników i czynności tych nie prowadzi biuro rachunkowe, ww. informacje oraz roczne obliczenie podatku, a także deklaracje PIT-4R oraz PIT-8AR można złożyć w formie papierowej. Powyższy wyjątek nie dotyczy IFT-3, który obowiązuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1 oraz PIT-40 sporządzany w formie papierowej składa się urzędom skarbowym w terminie do ostatniego dnia stycznia roku następującego po roku podatkowym. Termin sporządzenia i przesłania informacji PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1 lub rocznego obliczenia podatku PIT-40 podatnikowi pozostaje bez zmian (ostatni dzień lutego roku następującego po roku podatkowym). Spełnienie warunku do przesyłania ww. dokumentów w tradycyjny (pisemny) sposób nie pozbawia prawa do ich złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wraz ze zmianami, Ministerstwo finansów udostępniło Uniwersalną Bramkę Dokumentów (UBD), umożliwiającą złożenie w ramach jednej transmisji danych do 20 000 PIT-11, PIT-8C, PIT-R, PIT-40 (które w UBD zostały oznaczone: PIT-11Z, PIT-8CZ, PIT-RZ oraz PIT-40Z) oraz pobranie jednego Urzędowego Poświadczenia Odbioru (UPO) dla całego transferu. Daje to tym samym możliwość wprowadzenia dokumentu z wieloma pozycjami w indeksie i wysyłkę z tylko jednym podpisem. Dodatkowo płatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podmioty nie posiadające funkcji płatnika w wymienionym podatku (będące osobami fizycznymi) będą miały możliwość podpisywania PIT-8C, PIT-11, PIT-R, IFT-1, IFT-3 oraz PIT-40, danymi autoryzującymi. W przypadku pozostałych podmiotów (niebędących osobami fizycznymi) e-deklaracje należy podpisywać bezpiecznym podpisem elektronicznym. Zmiany mają na celu budowę elektronicznej administracji podatkowej, co powinno podwyższyć poziom dobrowolnego wypełniania obowiązków podatkowych oraz stopniowe eliminowanie najczęstszych błędów podczas wypełniania zeznań podatkowych.

Do 1 grudnia PIT-6/PIT-6L – obsługa księgowa po niemiecku

Do 1 grudnia 2014 r. prowadzący działy w produkcji rolnej muszą złożyć w urzędzie skarbowym (według swojego miejsca zamieszkania) deklarację PIT-6/PIT-6L. W deklaracji tej podają rodzaj i rozmiar zamierzonej produkcji rolnej na 2015 r. Jeżeli podatnik zdecydował się na ustalanie w 2015 r. dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie pkpir lub ksiąg rachunkowych, w deklaracji PIT-6/PIT-6L musi zawrzeć informację o wysokości przewidywanego dochodu. Podatnicy prowadzący działy specjalne produkcji rolnej mają do wyboru dwa sposoby ustalania dochodu:

  •  według norm szacunkowych,
  • na podstawie pkpir albo ksiąg rachunkowych (wg skali lub podatkiem liniowym).

Sposób wypełniania deklaracji PIT-6/PIT-6L zależy od wyboru sposobu ustalania dochodu w 2015r. Opodatkowane dochody osiągane z działów specjalnych produkcji rolnej według norm szacunkowych, w części D deklaracji PIT-6/PIT-6L określa rodzaj produkcji, numer działu oraz planowany rozmiar produkcji. Nie podaje w deklaracji PIT-6/PIT-6L (w części E) wysokości przewidywanego przez niego dochodu (tak jak ma to obowiązek zrobić podatnik ustalający dochód na podstawie pkpir albo ksiąg rachunkowych). To naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję (na formularzu PIT-7) określającą wysokość zaliczek, jakie będzie płacił w 2015 r.

Sprawozdania finansowe małych firm – usługi rachunkowe Wrocław

Ministerstwo Finansów zapowiada znaczące uproszczenie sprawozdań finansowych dla małych firm. Resort przygotował odpowiedni projekt zmian w ustawie o rachunkowości. Dzięki temu i usługi rachunkowe Wrocław czy Legnica na terenie woj. dolnośląskiego, znacznie mają zostać upłynnione. 

Propozycje zmian mają dostosować polskie przepisy do unijnej dyrektywy ws. rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek. Zmiany zostać wdrożone do 20 lipca 2015 r.

Projekt przewiduje uproszczenia w zakresie sprawozdawczości finansowej. Jak wyjaśniło MF w uzasadnieniu do projektu, ich celem jest redukcja obciążeń administracyjnych dla tzw. małych jednostek. Chodzi m.in. o spółki akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjne (jak również spółki osobowe przez nie tworzone), które nie przekroczyły dwóch z trzech parametrów finansowych określonych w ustawie. Chodzi o sumę bilansową w wysokości 4 mln euro (17 mln zł), przychody netto ze sprzedaży w wysokości 8 mln euro (34 mln zł), przeciętne zatrudnienie w roku obrotowym 50 osób.

Zgodnie z projektem sprawozdanie małej firmy będzie się składać wyłącznie z uproszczonego bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej, w której będzie wymagany ograniczony zakres informacji. Małe firmy mają być zwolnione z obowiązku sporządzania sprawozdania z działalności, pod warunkiem, że niektóre informacje objęte dotychczas jego zakresem informacyjnym zostaną przez jednostki małe ujawnione w informacji dodatkowej.

Ponadto, wszystkie małe jednostki zostaną zwolnione z obowiązku sporządzania rachunku przepływów pieniężnych oraz zestawienia zmian w kapitale własnym. „Zmniejszenie zakresu informacji nie wpłynie negatywnie na zdolność do prawidłowej oceny sytuacji finansowej jednostek małych przez użytkowników sprawozdania finansowego” – napisano w uzasadnieniu do projektu.

W projekcie przewidziano także wprowadzenie uproszczeń, które nie wynikają z dyrektywy. Dotyczą one np. klasyfikowania umów leasingu w sposób uproszczony, tj. według zasad określonych w przepisach podatkowych. Przewidziano także, że małe firmy nie będą musiały stosować rozporządzenia MF w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych.

„Wprowadzona zmiana umożliwi jednostkom mikro i jednostkom małym skorzystanie z uproszczeń w powyższych zakresach, co istotnie zmniejszy obciążenia związane z prowadzeniem ksiąg rachunkowych” – wyjaśniło MF w uzasadnieniu.

Projekt dostosowuje polskie regulacje do przepisów dyrektywy w zakresie sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych. W dokumencie zaproponowano także wprowadzenie nowego sprawozdania dotyczącego płatności na rzecz administracji rządowych dla niektórych jednostek w sektorze wydobywczym i eksploatacji lasów pierwotnych.

Ponadto w projekcie przewidziano zniesienie obowiązku publikacji sprawozdań finansowych przez spółdzielnie w Monitorze Spółdzielczym. MF chce też umożliwić bankom przechowywanie dowodów księgowych dotyczących poszczególnych rat kredytów i pożyczek w formie elektronicznej po upływie 5 lat od początku roku obrotowego następującego po roku obrotowym, w którym wystąpiła spłata raty pożyczki lub kredytu. Według MF przyczyni się to do zmniejszenia kosztów działalności przez banki.

Poza tym projekt zakłada ujednolicenie przepisów dotyczących terminu przeliczania na walutę polską wielkości wyrażonych w euro, o którym mowa w ustawie o rachunkowości oraz ustawie o PIT. Zamiast średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski 30 września będzie to kurs z pierwszego dnia roboczego października roku poprzedzającego rok podatkowy

Źródło: PAP

Ewidencja zakupu środka trwałego od kontrahenta zagranicznego

Cena nabycia

W myśl prawa bilansowego wartość początkową zakupionych środków trwałych stanowi cena ich nabycia. Obejmuje ona ogół kosztów poniesionych przez jednostkę za okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia do używania, w tym również:

a) niepodlegający odliczeniu podatek VAT oraz podatek akcyzowy,

b) koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich finansowania i związane z nimi różnice kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.

Wynika to z art. 28 ust. 8 ustawy o rachunkowości.

Również dla celów podatku dochodowego wartość początkową środków trwałych nabytych odpłatnie stanowi ich cena nabycia. W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o pdop i art. 22g ust. 3 ustawy o pdof, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony, albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o VAT. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Różnice kursowe od zobowiązań

W celu ujęcia faktury dokumentującej zakup środka trwałego od kontrahenta zagranicznego należy ją przeliczyć na złote według kursu obowiązującego w dniu przeprowadzenia operacji gospodarczej. Wynik tego przeliczenia należy zamieścić bezpośrednio na dowodzie, chyba że system przetwarzania danych zapewnia automatyczne przeliczenie walut obcych na walutę polską, a wykonanie tego przeliczenia potwierdza odpowiedni wydruk (art. 23 ust. 1 ustawy o rachunkowości).

Różnice kursowe powstałe na zobowiązaniach korygują wartość początkową środka trwałego. Przy czym dodatnie różnice kursowe zmniejszają, natomiast ujemne różnice kursowe zwiększają wartość początkową środka trwałego.

Ujmuje się je w księgach rachunkowych zapisami:

a) dodatnie różnice kursowe

- Wn konto 24 „Pozostałe rozrachunki”,

- Ma konto 08 „Środki trwałe w budowie”,

b) ujemne różnice kursowe

- Wn konto 08 „Środki trwałe w budowie”,

- Ma konto 24 „Pozostałe rozrachunki”.

Jeżeli jednostka będzie posiadała na dzień przyjęcia środka trwałego do używania niezapłacone zobowiązania w walucie obcej zaciągnięte w celu sfinansowania jego zakupu, to powinna na ten dzień obliczyć różnice kursowe i o ich wartość skorygować cenę nabycia środka trwałego. Różnice te ustala się stosując do wyceny zobowiązań kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień oddania środka trwałego do używania. Natomiast po przyjęciu środka trwałego do używania, różnice kursowe od tych zobowiązań rozliczane są według zasad ogólnych, tj. wynikowo (odnoszone są w koszty finansowe lub w przychody finansowe). Znajduje to potwierdzenie w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 24 lipca 2013 r. będącym odpowiedzią na zapytanie naszego Wydawnictwa w tej sprawie.

Różnice kursowe od własnych środków

Z przepisów ustawy o rachunkowości nie wynika obowiązek korygowania wartości początkowej środków trwałych o różnice kursowe od własnych środków pieniężnych powstałych w wyniku dokonania zapłaty zobowiązań wyrażonych w walucie obcej z rachunku walutowego. Natomiast w myśl przepisów ustaw o podatku dochodowym, tj. art. 16g ust. 5 ustawy o pdop oraz art. 22g ust. 5 ustawy o pdof, cenę nabycia oraz koszt wytworzenia środka trwałego koryguje się o różnice kursowe naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Istniały wątpliwości, czy w wartości początkowej środków trwałych należy uwzględniać także różnice kursowe od własnych środków na rachunku walutowym. Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 22 października 2012 r., będącym odpowiedzią na nasze zapytanie w tej sprawie, poinformowało, że na wartość początkową środków trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie mają wpływ różnice kursowe od własnych środków pieniężnych, które bezpośrednio powstają na operacjach związanych z zapłatą ceny za faktury inwestycyjne, dokonanych przed oddaniem nabytego lub wytworzonego środka trwałego do używania. Takie też stanowisko prezentują obecnie organy podatkowe. Aby uniknąć sporów z organami podatkowymi, można również dla celów bilansowych uwzględniać różnice kursowe od własnych środków pieniężnych na rachunku walutowym.

Ujmuje się je zapisami:

a) dodatnie różnice kursowe

- Wn konto 13-1 „Rachunek walutowy”,

- Ma konto 08 „Środki trwałe w budowie”,

b) ujemne różnice kursowe

- Wn konto 08 „Środki trwałe w budowie”,

- Ma konto 13-1 „Rachunek walutowy”.

Źródło: gofin.pl

Kwalifikacja oprogramowania komputerowego jako wartości niematerialnej i prawnej

1. Oprogramowanie jako wartość niematerialna i prawna
Katalog wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji jest zamknięty i zawarty w art. 22b updof i art. 16b updop. Oprogramowanie komputerowe nie jest w przepisach tych wyszczególnione jako odrębny składnik majątku podlegający amortyzacji. Może ono być zaliczone do wartości niematerialnych i prawnych, o ile jego nabyciu towarzyszy przeniesienie autorskich praw majątkowych do tego programu lub udzielenie licencji na korzystanie z tego programu. Często usługi rachunkowe Wrocław, Warszawa czy Poznań warunkują pomoc i porady podatkowe w niniejszych kwestiach.

Zgodnie z powołanymi przepisami prawa podatkowego, za podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne uważa się nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania m.in. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe oraz licencje o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.

W przypadku licencji (sublicencji) na programy komputerowe oraz nabytych praw autorskich do tych programów, okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych nie może być krótszy niż 24 miesiące (art. 22m ust. 1 pkt 1 updof oraz art. 16m ust. 1 pkt 1 updop). Oznacza to, że maksymalna stawka amortyzacyjna wynosi 50%. Podatnicy mogą ją ustalić na poziomie niższym i przyjąć przykładowo w wysokości 40%.

Jedyną dopuszczalną metodą amortyzacji omawianych wartości niematerialnych i prawnych jest metoda liniowa. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej w równych ratach co miesiąc, co kwartał albo jednorazowo na koniec roku podatkowego.

Stawki amortyzacyjne ustala się na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów. W przypadku wartości niematerialnych i prawnych, w odróżnieniu od amortyzacji środków trwałych, przepisy nie dopuszczają zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie trwania amortyzacji.

2. Kiedy oprogramowanie nie jest wartością niematerialną i prawną?

Z uwagi na brak w ustawach o podatku dochodowym definicji licencji lub praw autorskich kwestia kwalifikacji wydatków związanych z nabyciem oprogramowania komputerowego była przedmiotem interpretacji indywidualnych organów podatkowych. Odwoływano się w nich do postanowień ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. nr 90, poz. 631 ze zm.). Regulacje zawarte w tej ustawie przewidują możliwość korzystania z oprogramowania komputerowego bez nabycia praw autorskich czy licencji. Stosownie do art. 75 ust. 1 tej ustawy, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2 nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie weszła w jego posiadanie. Przepis ten daje podstawę do eksploatacji programu komputerowego nabytego na podstawie umowy przenoszącej własność egzemplarza utworu bez przejścia praw autorskich i bez zawarcia umowy licencyjnej. Takie stanowisko zajął NSA w Warszawie w wyroku z 24 listopada 2003 r. w składzie siedmiu sędziów, sygn. akt FSA 2/03. Wyrok ten został wydany na gruncie ustawy o VAT, jednak NSA odniósł się w nim również do regulacji zawartych w ustawach podatkowych. W jego uzasadnieniu czytamy: „W (…) regulacjach podatku dochodowego (art. 22b ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16b ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) wartościami niematerialnymi i prawnymi są jedynie prawa autorskie i licencje, w tym do programów komputerowych, co oznacza, że nabywane przez podatników programy komputerowe nie wiążące się z jednoczesnym nabyciem praw autorskich lub licencji do tych programów nie są zaliczane do wartości niematerialnych i prawnych, co nie powoduje jednak, że przestały one stanowić dobra niematerialne. W praktyce gospodarczej nie każdemu obrotowi oprogramowaniem komputerowym towarzyszyć musi umowa przeniesienia praw autorskich lub licencja. Ma to miejsce wówczas, gdy oprogramowanie nie stanowi utworu w rozumieniu prawa autorskiego oraz gdy w świetle umowy przenoszącej własność egzemplarza oprogramowania, nie jest jej przedmiotem przejście autorskich praw majątkowych do utworu (art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych), a także gdy nabywca egzemplarza oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej, dokonuje jego dalszej odsprzedaży, do czego jest uprawniony z uwagi na wyczerpanie się prawa autorskiego do rozpowszechniania tego egzemplarza (art. 74 ust. 4 pkt 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych)”.

Źródło: gofin.pl

Moment powstania obowiązku podatkowego przy świadczeniu usług turystycznych

Od 1 stycznia 2014 r. nie ma już szczególnych regulacji dotyczących momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług turystycznych. Tak jak w przypadku wielu innych usług obowiązek podatkowy powstaje tu z chwilą wykonania usługi.

Do końca 2013 roku moment powstania obowiązku podatkowego dla usług turystyki regulowany był rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z 4 kwietnia 2011 r. Na podstawie par. 3 ust. 1 rozporządzenia obowiązek podatkowy przy świadczeniu usług turystyki opodatkowanych powstawał z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15 dnia od dnia wykonania usługi. Usługi rachunkowe Wrocław, Poznań czy Warszawa z pewnością obsługują ww. formy działalności.

Od początku 2014 r. nie ma już szczególnych regulacji dotyczących tego zagadnienia, dlatego moment powstania obowiązku podatkowego dla usług turystycznych ustala się tak jak w przypadku innych świadczeń. Jak stanowi zaś art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ustawą o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi. Ust. 8 przepisu wskazuje ponadto, iż w przypadku otrzymania całości lub części zapłaty przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania, ale tylko w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Zmiana przepisów w tym zakresie spowodowała problem w rozliczeniach podatku VAT dla biur podróży, zwłaszcza w zakresie opodatkowania zaliczek. Nie ma bowiem możliwości obliczenia rzeczywistych kosztów, a tym samym marży. Jej wysokość można dokładnie określić dopiero po wykonaniu usługi.

Sprawa ta stała się przedmiotem interpretacji indywidualnej z 13.05.2014 Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy nr ITPP2/443-156/14/RS. Wnioskodawca (biuro podróży) podniósł, że zaliczki związane z usługami turystycznymi powinny być opodatkowane z chwilą ustalenia marży. W przeciwnym razie mogłoby dojść do sytuacji, w której podstawa opodatkowania z tytułu niepełnej płatności okazałaby się wyższa niż podstawa opodatkowania określona po wykonaniu całej usługi turystycznej. Wówczas biuro podróży musiałoby wystąpić o zwrot nadpłaty, a procedura ta jest czasochłonna i może wpływać na stopień wypłacalności przedsiębiorców z branży turystycznej.

Organ podatkowy nie pozostawił jednak wątpliwości, iż w obecnym stanie prawnym obowiązek podatkowy dla zaliczek związanych z usługami turystycznych powstaje na zadach ogólnych. Co więcej, wskazał wyraźnie, że podstawą opodatkowania w tym przypadku będzie kwota marży zawarta w otrzymanej zaliczce pomniejszona o kwotę podatku należnego. Jeżeli nie można określić od razu rzeczywistej kwoty marży, podatnik może oszacować (skalkulować) marżę na podstawie przewidywanych kosztów.

Jeżeli po wykonaniu usługi i ustaleniu wszystkich faktycznie poniesionych kosztów z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty okaże się, że występują różnice w wysokości podstawy opodatkowania: wcześniej skalkulowanej i tej opartej o rzeczywistą marżę, podatnik może dokonać korekty podatku należnego w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym usługa została wykonana. Nie ma zatem obecnie możliwości dokonywania rozliczeń w oparciu o stare przepisy, choćby wynikały z nich rozwiązania wygodniejsze dla podatników.

Źródło: infor.pl

Stała stawka płacy minimalnej w Niemczech od 2015 r.

Od 2015 roku w Niemczech obowiązywać będzie stała stawka płacy minimalnej – co najmniej 8,5 euro za godzinę. Z nowej stawki nie skorzystają na razie ci imigranci, którzy wykonują pracę sezonową. Wyższa stawka będzie miała jednak zastosowanie do osób delegowanych do pracy za zachodnią granicą.

8,5 euro za godzinę pracy w Niemczech

– Od 1 stycznia 2015 roku prawie 4 mln pracowników niemieckich zyska na wprowadzeniu 8,5 euro stawki standardowej dla osób zatrudnionych. Natomiast nie oznacza to, że stawką zostaną objęci wszyscy. Nadal będą obowiązywały umowy branżowe i okres przejściowy dla umów trwający do stycznia 2017 roku – tłumaczy Anna Kardymowicz, menadżer działu doradztwa personalnego w Polsko-Niemieckiej Izbie Przemysłowo-Handlowej.

Spod obowiązywania ustawy wyłączone będą osoby poniżej 18. roku życia, uczniowie i odbywający krótsze praktyki, poniżej 3 miesięcy (obecnie poniżej 6 tygodni). Tylko praktykanci z dyplomem lub świadectwem ukończenia kształcenia zawodowego dostaną płacę minimalną. Wyższa stawka nie będzie też przez pierwsze pół roku obowiązywać osób długotrwale bezrobotnych.

Okres przejściowy dla niektórych grup zawodowych

W niektórych branżach, popularnych przede wszystkim u imigrantów, stawki będą sukcesywnie rosnąć do 2017 roku.
Okres przejściowy ma także dotyczyć pracowników sezonowych. Choć od 2017 roku powinni otrzymywać wyższą płacę, to pracodawcy będą mogli potrącać od wynagrodzenia koszty zakwaterowania i wyżywienia (jednak nie wyższe niż 450 euro). Ustawa przewiduje, że producenci rolniczy będą przez 70 dni zwolnieni z obowiązku opłacania składek. Przy pracach sezonowych co roku było zatrudnionych ok. 300 tys. osób, w tym wielu Polaków.

Na wyższej płacy minimalnej najmniej skorzystają zarabiający w branży rolniczej, taksówkarze czy fryzjerzy (w branżach budowlanych czy lakierniczych, gdzie już dotychczas obowiązują wyższe stawki).

Stała płaca minimalna będzie miała wpływ na gospodarkę

– Przewiduje się, że w niektórych zawodach i przy niektórych usługach stawki wzrosną, między innymi w usługach fryzjerskich, gdzie płaca to 50 proc. całego kosztu usługi. Niepokój dotyczy też pracowników sezonowych i branży rolniczej, której producenci twierdzą, że nie będą konkurencyjni. Są też sygnały, że pojawi się szara strefa – mówi ekspertka z Polsko-Niemieckiej Izby Przemysłowo-Handlowej.

Nowa stawka ma też obowiązywać polskich pracowników delegowanych do pracy za zachodnią granicą.

Niemcy to popularny kierunek zarobkowy Polaków. Pracujący za granicą przesłali w 2013 roku do Polski ponad 4 mln euro, z czego 1,3 mln pochodziło od przebywających właśnie w Niemczech. Również Niemieckie firmy szukając nowych kierunków wejść na rynki zagraniczne są zainteresowane Polską, tak więc usługi rachunkowe Wrocław, Gdańsk czy Poznań mogą być coraz popularniejsze poprzez chęć przenoszenia inwestycji w inne rejony, a i tam trzema szukać partnerów biznesowych, obsługujących niemieckich kontrahentów.

Źródło: infor.pl

Prowadzenie ksiąg rachunkowych komputerowo

Ustawa o rachunkowości przewiduje możliwość prowadzenie ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera. Muszą przy tym zostać spełnione wymagania i zasady dotyczące prowadzenia ksiąg określone w ustawie. Nic nie stoi na przeszkodzie aby samemu stworzyć własne zaplecze programowe i prowadzić księgi w oparciu o bazy danych i programy posiadające funkcje matematyczne. Osoby nie posiadające umiejętności programowania komputerowego powinny skorzystać z gotowych rozwiązań oferowanych przez firmy wyspecjalizowane w tworzeniu programów finansowo-księgowych (F-K).
Zaznaczyć należy, że programom komputerowym F-K nie są udzielane atesty ani certyfikaty potwierdzające ich zgodność z przepisami prawa. Inwestując w kosztowne oprogramowanie należy więc samemu ocenić czy odpowiada ono wymogom stawiany przez polskie akty prawne.
Forma zapisu
Zapisy księgowe w prowadzonych komputerowo księgach rachunkowych dokonywany muszą być w sposób trwały, bez pozostawiania miejsc pozwalających na późniejsze dopiski lub zmiany. Zapis danych powinien być dokonywany po zamknięciu okresu sprawozdawczego, gdy wprowadzono do systemu wszystkie dowody księgowe zakwalifikowane do ujęcia w tym okresie. Ewentualne błędy mogą być poprawiane wyłącznie w sposób przewidziany w ustawie, a więc poprzez:
- skreślenie dotychczasowej treści i wpisanie nowej, z zachowaniem czytelności błędnego zapisu, oraz podpisanie poprawki i umieszczenie daty, przy czym poprawki takie muszą być dokonane jednocześnie we wszystkich księgach rachunkowych i nie mogą nastąpić po zamknięciu miesiąca, lub
- wprowadzenie do ksiąg rachunkowych dowodu zawierającego korekty błędnych zapisów, dokonywane tylko zapisami dodatnimi albo tylko ujemnymi.
Treść zapisu
Program F-K musi posiadać możliwość dokonania zapisu księgowego zawierającego minimum określone w ustawie:
1. automatycznie nadany numer pozycji, pod którą został wprowadzony do dziennika, a także dane pozwalające na ustalenie osoby odpowiedzialnej za treść zapisu;
2. datę dokonania operacji gospodarczej;
3. określenie rodzaju i numer identyfikacyjny dowodu księgowego stanowiącego podstawę zapisu oraz jego datę, jeżeli różni się ona od daty dokonania operacji;
4. zrozumiały tekst, skrót lub kod opisu operacji, z tym że należy posiadać pisemne objaśnienia treści skrótów lub kodów;
5. kwotę i datę zapisu;
6. oznaczenie kont, których dotyczy.
Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera należy zapewnić automatyczną kontrolę ciągłości zapisów, przenoszenia obrotów lub sald.
Import danych
Nie wszystkie zapisy muszą być dokonywane ręcznie. Przepisy ustawy o rachunkowości dają możliwość tzw. importu i przesyłania danych pomiędzy różnymi programami. Możliwość taka może zostać wykorzystana np. w celu księgowania wynagrodzeń wprost z programu płacowego. Zapisy traktowane są na równi z dokumentami źródłowymi jeśli:
1. uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów księgowych;
2. możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby odpowiedzialnej za ich wprowadzenie;
3. stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia odnośnych danych oraz kompletności i identyczności zapisów;
4. dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób zapewniający ich niezmienność, przez okres wymagany do przechowywania danego rodzaju dowodów księgowych.
Ochrona danych
Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera stosowane muszą być procedury i środki chroniące zapisy przed zniszczeniem, modyfikacją lub ich ukryciem. Ochrona danych powinna polegać na:
1. stosowaniu odpornych na zagrożenia nośników danych;
2. doborze stosownych środków ochrony zewnętrznej;
3. systematycznym tworzeniu rezerwowych kopii zbiorów danych zapisanych na informatycznych nośnikach danych, pod warunkiem zapewnienia trwałości zapisu informacji systemu rachunkowości, przez czas nie krótszy od wymaganego do przechowywania ksiąg rachunkowych;
4. zapewnieniu ochrony programów komputerowych i danych systemu informatycznego rachunkowości, poprzez stosowanie odpowiednich rozwiązań programowych i organizacyjnych, chroniących przed nieupoważnionym dostępem lub zniszczeniem.
Opis sytemu
Stosowane procedury ochrony danych, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ich ochrony, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, powinny zostać określone w dokumentacji opisującej przyjęte przez jednostkę zasady (politykę) rachunkowości.
W ramach polityki rachunkowości opisany musi zostać zarówno system informatyczny wraz z określeniem wykazu programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, a także określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji, jak również stosowany program F-K.
W ramach opisu programu F-K znaleźć musi się wykaz zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na informatycznych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych. Zarówno opis jak i sam program dostępny musi być w języku polskim.
Wydruk ksiąg
Przepisy ustawy nie nakazują drukowania zapisów pod warunkiem posiadania przez jednostkę oprogramowania umożliwiającego uzyskiwanie czytelnych informacji w odniesieniu do zapisów dokonanych w prowadzonych komputerowo księgach rachunkowych, poprzez ich wydrukowanie lub przeniesienie na informatycznych nośnik danych. Wydruki (zapisy na nośniku) komputerowe ksiąg rachunkowych powinny składać się z automatycznie numerowanych stron, z oznaczeniem pierwszej i ostatniej, oraz być sumowane na kolejnych stronach w sposób ciągły w roku obrotowym.

Zakup towarów z importu – wycena i ewidencja

Definicja importu towarów została określona w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, jako przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej i zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT. Podatnikami, zobowiązanymi do zapłaty podatku w imporcie towarów, zgodnie z art. 17 ustawy o VAT, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne:

1) zobowiązanymi do uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone – w części lub w całości lub zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną;
2) uprawnione do korzystania z procedury celnej z uszlachetnianiem czynnym, odprawą czasową, przetwarzaniem pod kontrolą celną, w tym również osoby, na które, zgodnie z odrębnymi przepisami, zostały przeniesione prawa i obowiązki związane z tymi procedurami.

Kwota podatku należnego od importu towarów stanowi jednocześnie kwotę podatku naliczonego podlegającą odliczeniu, o ile zakup związany jest z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Kwota tego podatku powinna z zasady wynikać z dokumentu celnego (deklaracji importowej). Z reguły takie rozliczenia pozostawiając jako usługi rachunkowe Wrocław, jest tego dobrym przykładem przy odprawach celnych z lotniska.

Dla celów VAT przeliczenia na PLN – kwot wykazanych w walucie obcej dokonuje się zgodnie z przepisami celnymi (art. 31a ust. 3 ustawy o VAT). Natomiast dla celów bilansowych, do wyceny wartości importowanego towaru, określonego na fakturze w walucie obcej, stosuje się regulacje zawarte w art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o rachunkowości. Z przepisu wynika, że wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia po średnim kursie NBP z dnia poprzedzającego dzień przeprowadzenia operacji gospodarczej. W praktyce dzień ten zazwyczaj pokrywa się z dniem wystawienia faktury.

Do przeliczenia na PLN kosztu wyrażonego w walucie obcej wynikającego z faktury importowej stosuje się średni kurs NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia tej faktury. W przypadku braku faktury importowej (lub rachunku) wartość importowanych towarów przelicza się na polskie złote w oparciu o dokument celny, stosując do wyceny średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia tego dokumentu, a nie kurs z niego wynikający.
W sytuacji gdy VAT naliczony z tytułu importu towarów nie podlega odliczeniu, zwiększy on cenę nabycia towaru. Cło i ewentualny podatek akcyzowy również zwiększają wartości zakupionych towarów (por. art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości).

Źródło: infor.pl

Faktura za abonament i usługi telekomunikacyjne, dotycząca kilku miesięcy w roku obrotowym

Zasady ewidencji faktur kosztowych na przełomie okresów sprawozdawczych

Określona w art. 6 ust. 1 ustawy o rachunkowości zasada memoriału mówi co prawda o roku obrotowym, jednak wskazane jest ją stosować do każdego okresu sprawozdawczego. W art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o rachunkowości – okresem sprawozdawczym jest okres, za który jednostka sporządza sprawozdanie finansowe w trybie przewidzianym ustawą lub inne sprawozdania sporządzone na podstawie ksiąg rachunkowych.

Przy ustalaniu okresu sprawozdawczego uwzględnia się obowiązek jednostki związany z ustalaniem comiesięcznych zaliczek na podatek dochodowy, sporządzanie deklaracji związanych z rozliczaniem VAT, zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej sporządzane na koniec miesiąca. Profesjonalne biuro rachunkowe Wrocław prowadzi ewidencję z pełną obsługą księgowości. Dlatego w praktyce jednostki najczęściej przyjmują za okres sprawozdawczy jeden miesiąc (może być to również kwartał lub inny okres wybrany przez jednostkę).

Jednostka powinna zatem rozliczyć wynikające z otrzymanej faktury koszty usług telekomunikacyjnych (połączenia i abonament) proporcjonalnie, odnosząc je w koszty poszczególnych miesięcy, których dotyczą.

Generalnie, w przypadku gdy koszty dotyczą przyszłych okresów, jednostka powinna dokonać czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów (por. art. 39 ust. 1 ustawy o rachunkowości).

Jeżeli jednak kwota dotycząca połączeń i abonamentu nie jest istotna i nie wywiera ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie jej sytuacji majątkowej i finansowej oraz na wynik finansowy, to jednostka ta może skorzystać z uproszczenia określonego w art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości i zaksięgować koszty tych usług w ciężar tylko jednego okresu sprawozdawczego (np. tego miesiąca, w którym wystawiono fakturę). Postępowanie takie powinno jednak wynikać z przyjętych zasad polityki rachunkowości jednostki i być stosowane w sposób ciągły.

Co istotne, jeśli faktura wpłynie do jednostki już po zamknięciu ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego, którego dotyczy, to jednostka może ująć tę fakturę w księgach rachunkowych okresu, w którym ją otrzymała.

Warto także przypomnieć, iż prawo do odliczenia VAT naliczonego od nabywanych usług telekomunikacyjnych powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do tych usług powstał obowiązek podatkowy (por. art. 86 ust. 10 ustawy o VAT). W przypadku usług telekomunikacyjnych obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury (por. art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT).

W art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT, mówi, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny. Oznacza to, że w przypadku nabycia usługi telekomunikacyjnej prawo do odliczenia VAT naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzyma fakturę. Przy czym, gdyby podatnik nie dokonał odliczenia kwoty podatku naliczonego w wyżej określonym terminie, to może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (por. art. 86 ust. 11 ustawy o VAT).

Źródło: gofin.pl